« حاجت من آن حاجتى است كه اگر آن را به من دهى دادن و ندادن ديگر حاجتها ضررى به من نمىرساند و اگر از دادن آن به من امتناع ورزى ، برآورده ساختن ديگر حاجتهايم سودى برايم ندارد . . . و آن حاجت رهايى من از آتش است . » اين نشانه‌هاى الهى است كه از هر سو ما را احاطه كرده و هر كس فراموششان كند يا خود را به فراموشى آنها بزند سرانجام خداوند بخاطر اين فراموشى از او روى خواهد گرداند . و اين عرفات است در برابر ما ، بياييد آن را محلّ ذكر آيات الهى قرار دهيم ، و اين آسمان است با درهاى گشاده ، و اينان فرشتگان الهى هستند كه مؤمنان راستگو را به رحمت و آمرزش و توبه بشارت مىدهند . پس مبادا اين فرصت بسيار با ارزش و متحوّل كننده را از دست بدهيم ، شايد هيچگاه ديگر اين چنين فرصتى نصيبمان نگردد . معالجهء دردهاى امّت نيكو است كه بگويم خير يعنى صلح و امنيّت و رشد اقتصادى و دينى . امّا كشت و كشتار و فقر ؛ تنگدستى و اختلاف و جنگ . . . هيچكدام از مصاديق خير نمىباشند . خوب دقّت كنيد ؛ قرآن ما را به بهترين امّتى كه براى مردم برانگيخته شده بشارت مىدهد ، ولى اين امّتى كه مىشناسيم و مىبينيم ، آيا فرزندانش آنگونه كه قرآن كريم مىخواهد هستند ، خداوند مىفرمايد : ( . . . وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ . . . ) « 1 » .

--> ( 1 ) - سورهء مائده ، آيهء 2 .